 |
Vrouw aan de haard -
Griekse beschaving
Zij waren krijgsgevangenen of boeren uit een veroverd
gebied. Meestal waren zij echter huisbedienden die een
behoorlijke behandeling genoten.
Zij genoten echter geen stemrecht. Net zomin als de vrije
Atheense vrouwen.
Vrouwen leefden overigens in afzondering, zoals later in de
islamitische wereld. De man deed de boodschappen en de
slaven mochten alles huiswaarts dragen.
De voortdurende rivaliteit tussen Athene en Sparta maakte
een grote oorlog onvermijdelijk. In 431 v.Chr. was het zover
en hij zou - op enkele pauzes na - gedurende zevenentwintig
jaar aanslepen.
Vermits beide machtscentra zowat overal in het Middellandse
Zeegebied al dan niet kortstondige allianties en bondgenoten
hadden, was er vrijwel geen eiland of landstreek die in deze
oorlog niet betrokken was.
En tijdens die strijd droomde Perikles van de Verenigde
Staten van Griekenland, geleid door... Athene natuurlijk.
Sparta was echter te sterk voor Athene.
Athene verloor de oorlog, mede doordat
Perikles te vooruitziend was.
De stadstaten, eilanden en landstreken verkozen hun eigen
belangen zelfstandig te blijven behartigen. Dat had mede te
maken met de dominerende rol die Athene heel die tijd had
gespeeld binnen de Delische Liga. Bovendien werd Sparta
naijverig en kon het rekenen op de Liga van de Peleponnesos.
En toen de Atheners Corcyra (nu Korfoe of Kerkyra) gingen
helpen tegen de Corinthiërs, die een geallieerde waren van
Sparta, zat het er meteen bovenarms op.
Athene liep definitief de nederlaag op toen haar beste vloot
op weg naar Sicilië vernietigd werd. De Atheense overgave
werd in 404 ondertekend.
Vooral de Thebanen en de Corinthiërs pleitten voor de
verwoesting van de stad en wilden alle bewoners verkopen als
slaven.
Tijdens de discussie dienaangaande veerde plots een Spartaan
recht. Hij begon Electra te zingen, het drama van Euripides,
... een Athener van afkomst.
Iedereen begreep dat een stad die zulke grote man had
geleverd aan de Helleense beschaving, niet mocht worden
vernietigd.
 |
|
